Terapiye beş aydır gidiyorum ve görünen o ki daha epey gideceğim. O yüzden bakmayın her şeyi çözdüm havalarına girip kocaman laflar ettiğime. Hala hoşuma gitmeyen, beni fazlasıyla rahatsız eden bu postpartum durumla ilgili açıklamalar bulmaya ve o açıklamalara göre de çözümler üretmeye çalışıyorum. Son zamanlarda fark ettiğim yeni bir şey var: Bebeğimin olmasıyla beraber bir panik yaşadım ve bu tüm hayatımı, evliliğimi, bebeğe yaklaşımımı, kendime olan özenimi tamamen bitirdi. Paniğin sebebi artık yaşlandığımı, gençliğimin o güzel, pervasız, heyecan dolu günlerinin bir daha geri gelmeyecek olduğunu anlamamdı. Ah gençliğim… 20’li yaşlarım… Ertesi gün işe gideceğimiz halde sabaha kadar dans ederdik. Bir yerimi kırarsam ya diye düşünmeden tehlikeli sporlar yapardık. Yeni bir başlangıç için geç mi demez, yepyeni işlere soyunurduk. Hayranı olduğumuz grubun konserinde ön sıralarda olmak için stadyumun önünde gecelerdik. Ertesi akşam nerede uyuyacağımızı bile planlamadan trenle Avrupa’yı geze...
Bir kadın, bir hayat, bir doğum...