Evet psikoloğa gitmeye başladım. Bu çıkmazdan çıkarmalıyım çünkü kendimi ama bunu yapacak takatim yok. Birinin bana biraz yol göstermesi, biraz elimden tutması, “hadi çocuum, hadi evladım” diye arkamdan ittirmesi lazım. Ben çok arıza değilim ya, ilk seanstan sonra kendimi bomba gibi hissederim, anında dünyaya dönerim zannediyordum ama tabii süreç öyle işlemiyormuş. Ama birkaç seanstan sonra kendimi daha iyi tanımaya, sıkıntılarımın kaynağını daha doğru tespit etmeye başladım. İşte size de asıl anlatmak istediğim bu. Geçen yazımda demiştim ya, sperm bankasından aldığı spermle hamile kalıp çocuk dünyaya getiren bir kadın televizyonda tüm hamilelik ve lohusalık sürecini çok mutlu geçirdiğini, kadınların bu dönemlerdeki mutsuzluklarının kocaları ile olan ilişkilerinin bir yansıması olduğunu düşündüğünü söylemişti. İşin garip yanı ünlülerimizi doğurtan doktor da bunu onaylamıştı. Kocam şahitlik edecektir, hamileliğimde ne kaprisim oldu, ne aşermem. Öyle bir mutsuzluk hissi filan da hiç yaş...
Bir kadın, bir hayat, bir doğum...