3: Kocaya mı kızgınlık???

Evet psikoloğa gitmeye başladım. Bu çıkmazdan çıkarmalıyım çünkü kendimi ama bunu yapacak takatim yok. Birinin bana biraz yol göstermesi, biraz elimden tutması, “hadi çocuum, hadi evladım” diye arkamdan ittirmesi lazım. Ben çok arıza değilim ya, ilk seanstan sonra kendimi bomba gibi hissederim, anında dünyaya dönerim zannediyordum ama tabii süreç öyle işlemiyormuş. Ama birkaç seanstan sonra kendimi daha iyi tanımaya, sıkıntılarımın kaynağını daha doğru tespit etmeye başladım. İşte size de asıl anlatmak istediğim bu. Geçen yazımda demiştim ya, sperm bankasından aldığı spermle hamile kalıp çocuk dünyaya getiren bir kadın televizyonda tüm hamilelik ve lohusalık sürecini çok mutlu geçirdiğini, kadınların bu dönemlerdeki mutsuzluklarının kocaları ile olan ilişkilerinin bir yansıması olduğunu düşündüğünü söylemişti. İşin garip yanı ünlülerimizi doğurtan doktor da bunu onaylamıştı. Kocam şahitlik edecektir, hamileliğimde ne kaprisim oldu, ne aşermem. Öyle bir mutsuzluk hissi filan da hiç yaşamadım. Ne olduysa doğumdan sonra oldu. Ve o kadının da söylediği gibi mutsuzluklarımın tümünün kaynağının kocam ve onunla olan ilişkimiz olduğunu düşünmeye başladım: Bebek ile biraz daha ilgilense daha fazla dinlenebilirim, uykumu alırsam daha mutlu olurum; cumartesileri çalışmazsa bebeğe bakabilir, ben de arkadaşlarımla, birkaç saatliğine bile olsa, gezebilirim… İlişkimizdeki hassas noktalar da bir bir karşıma çıkıyor, beni iyice çileden çıkarıp mutsuz ediyordu. Geçmişte yaşadığımız tüm çatışmaları ben kendi içimde aynı o zamanlardaki şiddetiyle yaşıyordum. Doğumla beraber zihnim tüm eski defterleri bir bir önümde açıp duruyordu ve ben buna engel olamıyordum. Ama bunların hiçbirini ona söyleyemiyordum çünkü hep ben ona söylerdim “eski eskide kaldı, o zaman o şekilde yaşandı ve geçti, şimdi bunları deşip bugünü mahvetmeyelim” diye. Erkekler hep derler ya, kadınların hafızası çok iyidir, eskileri gün gelince ortaya döker intikamlarını alırlar diye, ben de bunu onaylayacak bir davranışta bulunmayı kendime yediremiyordum (kadınlar klişelere sıkıştırılamayacak kadar özeldirler çünkü). Ama içime attıkça da daha hırçın ve asabi oluyordum. Kızgınlığım beni yiyip bitiriyordu, ben de karşılığında kocamı yiyip bitiriyordum huysuzluklarımla. Şu soru sürekli kafamda dolanıp duruyor, işleri daha da beter hale getiriyordu: Acaba bu adamla evlenmekle doğru mu yapmıştım? Çünkü şu an çok mutsuzdum… Başkasını suçlamak belki de kaçışların en büyüğüdür… Suçu başkalarına atarak kendinle yüzleşmekten, kendi hatalarını kabul etmekten kaçarsın. Çünkü sorununun asıl kaynağının kendi içindeki çatışmalar olduğunu kabul ettiğinde bunlarla yüzleşmek zorunda kalacaksındır, bunu çözmek senin elindedir ve bunun için çoook çaba sarf etmen gerekecektir. Oysa suçu başkasına atıp mağduru oynamak daha kolaydır. Ama bu bir yandan çıkmaz bir sokaktır da. Çünkü sorunlar ancak sebebi doğru bir şekilde belirlenip o sebep ortadan kaldırıldığında çözülebilir. Suçu başkasına atmaksa bu yönde atılmış bir adım hiç değildir… Ben de mutsuzluğumun gerçek kaynağını aramaya giriştim. Ve gördüm ki sebep ne kocam, ne de onunla olan ilişkim. Şimdilik görebildiğim sebep kendi verdiğim kararların doğruluğunu sorgulamaktan doğan şaşkınlık/pişmanlık/panik hissi ve bu kararların sonuçlarının yükünü sırtlanmaya isteksiz ve hazırlıksız olmam. Ve belki henüz göremediğim daha bir sürü başka şey.