5: Şımarık

Hayata geri dönme zamanı. Karanlıktan çıkıp, aydınlığa doğru ilk adımları atma zamanı. Epeydir derin, büyük bir kuyudaydım; önce bir doğum, sonra da bir ölüm sebebiyle. O ölüm daha çok yeni ve etkisi çok büyük hayatımda, ve hafifleyeceği zamana da daha çok var; ama şimdi suyun içinde çırpınıp daha da derinlere batmaktansa yavaş yavaş kulaç atıp yüzmeyi denemek istiyorum. Aman allahım! Ne de kolay yazdım bunu! Ve böyle kolay yazınca nasıl da kolay göründü gerçekleştirmesi! Peki ne değişti hayatımda? Ne değişti de başarabileceğime dair bir ümit hissetmemi sağladı? Sadece ümit mi? Bunu yapabilmem için gereken o gücü de şimdi buluyorum içimde. Peki önceki ruh hali, sürekli çırpınıp daha da dibe batma durumu neydi? Şimdi bunu böyle kolayca yazıyorum ama neden doğumdan sonraki o uzuuuun zaman dilimi boyunca bu hisler teğet bile geçmedi? Ada’nın doğumundan birkaç ay sonra bir akşam en bi yakın arkadaşlarım bize gelmişlerdi. Toplu muhabbetten sonra, her zamanki gibi, kocaları salonda bırakıp kız kıza bir mutfak sohbetine giriştik. Benim doğum yapmış olmam ve iki arkadaşımın da hamile olmaları sebebiyle konuşmalarımız tabii ki doğum yöntemleri, çocuk yetiştirmenin zorlukları, çalışan anne olmak gibi konular etrafında dönüyordu. Ben de depresif depresif doğumdan sonra yaşadığım mutsuzluğu anlatırken arkadaşlarımdan biri “Düşününce aslında şükredecek ne kadar çok şeyin var.” dedi. Yani kibarca “Şımarıklık ediyorsun!” Veya “Hanııım, hanım, dünyada bu kadar işsiz, hasta, aç varken sana mı kaldı depresyon. Sarsıl ve kendine gel!” Ben de o an aslında haklı olduğunu, depresyona girmenin haddime olmadığını düşünmüştüm: kendim, kocam, bebeğim, sevdiklerim sağlıklıydı; başımızın üstünde çatımız, masamızda yemeğimiz vardı; bugüne kadar rahat/mutlu/güzel bir hayat yaşamıştım ve yaşamaya devam etmekteydim… Utanmıştım… Fakat sadece iki dakikalığına. Çünkü sonra şunu fark ettim: kimse isteyerek depresyona girmezdi; giren bir insan da “haydi artık çıkayım” deyip çıkamazdı. Depresyon böyle bir şey işte: Mutsuzsunuz; mutsuzluk halinden çıkmak istiyorsunuz ama bir türlü çıkamıyorsunuz; kafanızda yöntemler geliştirmeye çalışıyorsunuz ama bunları hayata geçirecek enerjiyi kendinizde bir türlü bulamıyorsunuz; bulmak için kendinizi zorluyorsunuz ve hatta baskı oluşturuyorsunuz ama sonunda bulamadığınız için kendinize kızıp daha da mutsuz oluyorsunuz… Elinizde değil… Bu kısır döngüden bir türlü çıkamıyorsunuz… “Tepetaklak” başlıklı yazımda postpartum halime şımarıklık dediğim zaman kuzenimden ve benzer deneyimler yaşayan bir arkadaşımdan kendine haksızlık ediyorsun diye yorumlar geldi. Haklıydılar. (Depresyondaki insanın halinden zaten ya psikolog/psikiyatrist ya da depresyona girmişler anlar.) Zira depresyona girmek isteğe bağlı birşey olsaydı sanırım ben pek tercih etmezdim. Nasıl girdim, nasıl çıktım, bunu hala çok bilmiyorum ve açıklayamıyorum. Ama bunu yaşamam gerekiyormuş; belki bir şeyler öğrenmek için, belki de sadece öylece durmak için. Peki şimdi ne olacak? Şimdi bir arayış başlıyor benim için. Hayatımın iki önemli dönüm noktasında, bir doğum ve bir ölümden sonra öğrendiklerimle, yeni bir bakış açısıyla, hayat denilen yolun bundan sonraki kısmını farklı bir şekilde yürümeyi deneyeceğim. Ve bunu artık çok heyecan verici buluyorum. Sanırım artık depresyonda değilim…