Tepetaklak

Aslında bu bölümün adı “Postpartum Haller – 5: Evet = Hayır” olmalıydı. Ve ben yine mız mız mızırdanmalı veya salya sümük ağlamalıydım. Ama hayat öyle bir şey ki bir anda bir tokat atıyor size ve kendinize gelmek, tüm şımarıklıkları bir kenara atıp silkelenerek ayağa kalkmak zorunda kalıyorsunuz. Feci bir tokat yedim ben de… Hem de hiç hayal edemeyeceğim bir tokat… Annem beyin kanaması geçirdi ve ölümün eşiğinden döndü. Şu an hala bilinci kapalı. Bilincinin açılıp açılmayacağını, açılacaksa ne zaman açılacağını, kanamanın bıraktığı hasarı, hiçbir şeyi bilmiyoruz. İki aydır elimiz kolumuz bağlı, soğuk bir hastane kantininde, tahta sandalyelerin üzerinde bekliyoruz. Bekliyoruz, bekliyoruz ve bekliyoruz. Daha kaç gün bekleyeceğimizi bile bilemeden… Bebekliğin ilk dönemlerinde, bebek annesi ile kendini bir zannedermiş ve kendimizin ayrı bir birey olduğunu belki ilk yaşımızdan sonra algılamaya başlıyormuşuz ama ben fark ettim ki ölüm söz konusu olunca annemin de ancak ben yok olduğum zaman yok olacağını düşünüyormuşum. Halbuki biricik tontiş anneannem ben 19 yaşındayken ölmüştü ve ‘ölüm’ün anlamını, o yok oluş durumunu o zaman tüm gerçekliğiyle öğrenmek zorunda kalmıştım. Ama şimdi anlıyorum ki o zaman yaşadığım travmaya rağmen annemin ölme ihtimalini hiç düşünmemişim. Annem hep benim yanımda ve hep yol göstericim, sırdaşım, sığınağım olacaktı. Hep ‘burada’ olacaktı işte… Annem… Kayıtsız şartsız, önyargısız, sonsuz bir sabırla beni dinleyeceğinden emin olarak şımarabileceğim, mızmızlanabileceğim, üfleyip püfleyebileceğim sabır küpü. Şu hayatta onca anlamsız kaygıyla verdiğim kararların hepsinde beni sonuna kadar destekleyen insan. O kararlara katılmasa bile anlamaya çalışan, beni değiştirmeye çalışmayan, kocaman kalbiyle beni ilelebet, her koşulda seveceğini bildiğim kişi… Annem… Benim canım annem… Nasıl dayanabilirim, insan annesinin başına bir şey gelirse nasıl ayakta kalabilir diyordum. İşte, oluyormuş... Asla hayal bile edemeyeceğim kadar kuvvetli ve umut doluyum. Her gün hastaneye yeni bir ışığı takip ederek gidiyorum, o ışığın bize güzel günler getireceğine inanarak. Hiçbir yorgunluk hissetmiyor, hiç zorlanmıyorum. Herkesin beni teskin etmesi gerekirken, ben onları teskin ediyorum. Ve sonsuz bir sabırla bekliyorum. Nasıl, neden diye çok sordum kendime. Sonra cevabını buldum: çünkü annem böyleydi. Her zorlukta ayakta kalabilecek kadar kuvvetli, mücadeleci, dirençli ve inatçıydı. Hiçbir durumda ümidini yitirmez, kimsenin de yitirmemesi için çabalar, bu enerjisini herkese yayardı. Annemin bana öğrettiği binlerce şeyden biri de buymuş meğer. Ona teşekkür etmem gereken o kadar çok şey var ki… Ben çok, çok, çok şanslıydım… Neyse ki bunun her zaman farkında oldum ve ona hep teşekkür ettim. Ve bu gün bu hastane kantininde oturup minnacık gelişmeleri ümitle beklerken de onunla geçirdiğim 33 yılın her günü için sürekli şükrediyorum.